Itam verandert in Tweetam

Gut oh gut oh gut, nu ben ik er weer ingetrapt. Zo’n hype. Twitter.

Het begon op school. Een aantal mensen had het er over. Ze reageerden op elkaars ‘tweets’ – hun electronische berichtjes die op twitter.com worden geplaatst en door vrienden gelezen kunnen worden via een mobiele telefoon of internet -, terwijl ze gewoon naast elkaar zaten en het ook tegen elkaar konden zeggen. Ik vond het vreemd, maar het maakte me wel nieuwsgierig. Wat is dat dan toch, dat ‘kwetteren’?

Tweetam
Tweetam

Toch handig

Na mij eenmaal aangemeld te hebben op twitter.com (klik de link, kan je lachen) ging er een wereld voor mij open. Na jarenlang tegen iedereen gezegd te hebben van ,,daar doe ik niet aan, dat ‘popie jopie’ gedoe’’ downloadde ik mijn eerste lijst met ‘tweets’, die onder andere van persbureaus, kranten en andere nieuwsinstanties kwamen. Ik dacht: ,,He, dit is handig voor journalisten’’. En mijn enthousiasme begon te groeien. Ik voegde wat vrienden toe aan mij lijstje en kreeg zelf ook een aantal ‘followers’, die dus mijn tweets wel wilden volgen. En ik twitterde er op los. Ik gaf commentaar op de actualiteit, meldde waar ik mee bezig was en volgde op de voet wat andere twittergenoten aan het doen waren. Het was het ultieme netwerk.

Dorp ofzo?

Nu heb ik zelf, als stadse jongen, nooit in een dorp gewoond. Maar de geruchten gaan dat daar iedereen alles van elkaar weet. En als je iets niet weet van iemand, dan kom je daar wel achter via de buurvrouw, of de slager. Het ons-kent-ons idee. Iets wat ik altijd een angstige gedachte heb gevonden. Je zou maar op de voet gevolgd worden door de mensen om je heen, die je dagelijks ziet, of door mensen die je niet eens kent. Mensen die hierdoor te weten komen hoe je in elkaar zit en hoe je over dingen denkt. Zie je de link al?

Twitterlijst
Twitterlijst

Feed me

Het is misschien een achterhaald idee. Maar de dag dat ik met twitteren begon was de dag dat de wereld voor mij veranderde in een dorp. Een global village. Volgens mij is de wereld nog nooit zo klein geweest als heden ten dage en kan zelfs Barack Obama – als een soort dorpsburgemeester -, aan de andere kant van de wereld, mij op de hoogte houden van zijn bezigheden. En zo niet, dan kan ik altijd nog ‘follower’ worden van Amerikaanse journalisten – de slagers en de buurvrouwen – die hem op de voet volgen. Heerlijk dat Twitter.

Ook interessant voor je:

4 gedachten over “Itam verandert in Tweetam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.