Niet allemaal hetzelfde

Het aantal Straatnieuwsverkopers in steden lijkt steeds meer te groeien. Zelfs de kleine dorpjes in de uithoeken van ons land hebben hun eigen verkoper bij de ingang van de plaatselijke supermarkt staan.

Ook in Utrecht zijn er talloze verkopers. Op Hoog Catharijne staat Bert al negen jaar onder aan de roltrappen de krant te verkopen, is er bij de Albert Heijn aan de Twijnstraat een Chinese man die sinds enkele maanden probeert daar zijnstraatnieuws geld bij elkaar te verdienen en aan de Voorstraat zullen velen klanten Fred herkennen. Misschien kennen ze zijn naam niet, maar deze grote donkere man met lange rasta’s zie je niet snel over het hoofd.

Na achttien jaar geleden vanuit Nigeria naar Nederland te zijn gevlucht staat Fred nu ongeveer vier maanden het Straatnieuws te verkopen. Hij is zijn baan verloren en kan van alleen zijn uitkering nauwelijks rondkomen. Het verkopen van de krant is voor hem een manier om net wat extra geld te verdienen. Maar dat is voor hem niet alleen de reden om dit werk een paar dagen per week te doen.

,,Ik vind het gezellig om Straatnieuws te verkopen. Mensen zeggen je gedag, ze kopen de krant, geven je wat geld of tabak. Ik vind het leuk.”

Niet dakloos
Toch zou ook Fred, net zoals enkele andere Straatnieuwsverkopers, het liefst gewoon willen werken. Want het vooroordeel dat alle verkopers dakloos zijn of niet willen werken gaat helemaal niet op. Veel van hen hebben ergens in Utrecht een bed staan en willen niets anders dan een ‘normale baan’. Een baan waarvoor ze niet in de kou hoeven te staan en maar moeten afwachten hoeveel ze verdienen die dag. Maar een baan die ze ooit hebben gehad. Voor sommigen is deze mogelijkheid er helemaal niet. Ze hebben geen sofinummer waardoor ze niet legaal kunnen werken ook al zouden ze dit heel erg graag willen en anderen kunnen geen baan vinden om wat voor een reden dan ook.

Fred kan op dit moment ook geen baan vinden. Hij heeft eerder onder andere als magazijnmedewerker gewerkt. Een baan die hij dolgraag weer zou willen hebben. Een echt baan zou betekenen dat hij kan gaan sparen om een vliegticket naar Nigeria te betalen. Om daar zijn vader, moeder, broer en zus maar het allerbelangrijkste zijn dochter Jennifer op te zoeken. Hij is nooit meer terug geweest en heeft zijn familie al achttien jaar niet meer gezien. ,,Dat is heel erg zwaar,” vertelt Fred.

Vluchten
Hij vluchtte vanuit Nigeria naar Nederland omdat hij tegen het militaire bewind was dat van het 1966 tot 1998 bijna onafgebroken regeerde in het Afrikaanse land. Als verzekeringsadviseur schreef Fred artikelen waarin hij zijn afkeur over het bewind uitte. Na een demonstratie tegen de overheersing werd hij opgepakt en belandde hij twee jaar in de gevangenis. Nadat hij vrij kwam maakte hij de moeilijke keuze om iedereen achter te laten en naar Nederland te vluchten. Hij was niet langer veilig in Nigeria en was opzoek naar een beter leven, een veilige toekomst.

PA252669Na een bewogen aantal jaren in Nederland waar hij in Arnhem en Amsterdam woonde, in huizen en even op straat, een baan had of niet kwam hij in Utrecht terecht. De stad waar hij nu als Straatnieuwsverkoper werkt. Een baan waarvan hij niet weet of hij daarmee zou stoppen ook al zou hij een ‘echte baan’ vinden. Hij houdt van het werk, hij houdt ervan om te dichten voor de krant.

Zoals Fred laat zien heeft elke Straatnieuwsverkoper zijn eigen verhaal. Misschien kan je daaraan denken als je een Straatnieuwsverkoper ziet in het vervolg. Je hoeft geeneens een krant te kopen, maar gun hem of haar de volgende keer minstens je blik. Kijk iemand even in de ogen groet hem of haar. Maar doe niet alsof deze mensen er niet staan. Ze hebben allemaal een eigen verhaal en vaak geen gemakkelijk verleden.

Het item zal over enkele weken te zien zijn op CampusCam. Om tot dit item ging een bewogen dag af.

Ook interessant voor je:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.