De ‘oudemannendroom’ van een museumdirecteur

Het begon allemaal zo’n 33 jaar geleden met enkele gekregen foto’s, maar tegenwoordig heeft Utrechter Wim van Scharenburg hele kasten vol met traditionele spullen uit Zuilen. Het zijn er zelfs zoveel, dat hij besloot een museum op te richten aan de Amsterdamsestraatweg: het Museum van Zuilen.

Als een stoomlocomotief blijft Van Scharenburg maar doorpraten. Hij is niet te stoppen. Wie met hem over Zuilen begint, krijgt het van A tot Z te horen. Opeens daalt zijn enthousiasme: ,,Het is vandaag wel erg rustig,” zegt hij. De oude Utrechter, zelf geboren Zuilenees, heeft absoluut gelijk. Er is geen enkele bezoeker te zien. ,,Dat is overigens niet altijd zo hoor,” vervolgt hij snel.

Hoe rustiger het is, hoe kleiner de kans dat er mensen het zicht belemmeren. Alle verzamelde spullen kunnen dan ook eens goed bekeken worden. Terwijl de houten vloer kraakt, raast de miniatuurtrein over het spoor. De uit hout gesneden oud-burgemeester van Zuilen geeft geen krimp, hij lijkt tevreden met zijn plek achter het meer dan vijftig jaar oude bureau. Ook de nagemaakte oud-pastoor van de Ludgeruskerk weet zijn plek: in het biechthokje. ,,De poppen vind ik één van de mooiste objecten van het museum.”

Zo stijf als de poppen erbij zitten, zo losjes stappen opeens drie scholieren binnen. Van Scharenburg begroet ze enthousiast. Eindelijk, moet hij denken, kleine schepsels die ik nog veel kan leren. De drie jongens vinden het allemaal best. Niet altijd even geboeid luisteren ze naar de verhalen van de museumeigenaar. Ze raken opgewonden als ze bij de miniatuurtreintjes aankomen. ,,Dit is het nagebouwde Werkspoor”, aldus Van Scharenburg.

Werkspoor
Jaren geleden, toen – volgens Van Scharenburg – Zuilen nog Zuilen was, had Werkspoor een belangrijke functie in de wijk. Het bedrijf maakte onderdelen voor treinen en bruggen en bood arbeidsplaatsen voor duizenden mensen. ,,Soms krijg ik bezoekers die met tranen in hun ogen zeggen: kon ik maar weer terug.” De bezoekers, waarvan veel oud-werkspoor werknemers, komen vanuit het hele land naar het kleine museum. ,,Onlangs kwam er een Zuilenees die bijna zijn hele leven in Nieuw-Zeeland had gewoond een kijkje nemen. Hij stond met open mond te kijken, want nu zag hij pas wat hij allemaal gemist had.”

Al die met open mond beschouwde spullen krijgt Van Scharenburg van mensen over de hele wereld. ,,Laatst kreeg ik weer honderd foto’s opgestuurd.” Daarmee staat de teller nu op iets meer dan 7500 artikelen. Deze staan niet allemaal in het museum, er zijn steeds verschillende thema’s. ,,Zo heb ik nu een expositie over ex-wielrenner Michel Stolker geopend. Allemaal in het teken van de Giro d’Italia die hier gaat starten.”

Mochten de profwielrenners in mei nog wat vrije uurtjes hebben, Wim van Scharenburg kan ze alles vertellen over de geschiedenis van Zuilen. Waar de renners na ruim drie weken weer eindigen met fietsen, gaat Van Scharenburg gewoon weer door met zijn passie. ,,Wat begonnen is als jongensdroom is uitgegroeid tot een oudemannendroom. Het blijft leuk om te doen.”

Meer informatie over Werkspoor kunt u horen in het onderstaande radiofragment:

[audio:http://www.campusblog.nl/wp-content/uploads/2010/04/Werkspoor-Alex-van-Duin.mp3]

Eén gedachte over “De ‘oudemannendroom’ van een museumdirecteur

  • 27 april, 2010 om 14:22
    Permalink

    Wel intrigerend die kop! Eigenlijk wil ik helemaal niks over oudemannendromen lezen. Krijg van die beelden in mn hoofd van de katholieke kerk. Toch maar gelezen en beeld niet bevestigd gezien 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.