De moeizame weg naar de Uithof

Elke ochtend neem ik me voor om wat eerder van huis te vertrekken zodat ik eens voor 09.00 uur op de redactie ben. Ik hou me ook aan mijn voornemen, maar telkens  moet er weer wat tussenkomen!! Die verdomde GVU-bussen ook. Horen ze niet om de twee minuten te vertrekken in de ochtendspits?

Met gehaaste stappen loop ik half slaperig naar het Neude om met mijn witte  Pegasus naar de Uithof te vliegen. De wind in mijn haren en de ochtendzon op mijn gezicht, Pegasus die mij wat ideeen influistert voor mijn te maken items. Heerlijk om te dagdromen..

Overvolle bussen

Kut!! Dit is al de tweede focking overvolle bus waar ik niet in kan stappen!! Mijn ochtendhumeur wordt alleen maar erger, als er een ding is wat ik onnatuurlijk vind is dat wel ‘vroeg’ opstaan. Dat wordt weer op het laatste moment samen met opperhoofd John de klas binnen sneaken, bedenk ik me.

Sardientjes
Bij de derde bus besluit ik om moedig te zijn en mij toch tussen mijn boomlange medemensen in te wurmen. Pff, ik woon ook nog eens in het land met  een van de langste mensen op de wereld. Als sardientjes op elkaar gedrukt, nu voel ik letterlijk wat die uitdrukking betekent. Hier en daar een schouder in mijn gezicht. Mens, haal je haren uit mijn gezicht, dat jeukt!! De horde fietsers passeren de bus, dat had ik ook kunnen zijn..

De Uithof

Te gek voor woorden hoe overvol de bussen naar de Uithof zijn, al jaren beloven de smeerlappen dat er een tramverbinding moet komen. Maar ze zijn het nog steeds aan het uitvechten.

Rennend en vloekend loop ik richting 0f110, goedemorgen John!! Ah, mooi op tijd!



Ook interessant voor je:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.