Ogen tekort

Ik hou mijn adem in…
Witte bergtoppen, groene valleien, kale vlaktes, diepte afgronden en opgedroogde rivieren. Dit is het  borrelend bij mij omhoog komt probeer ik vluchtig een nieuwe batterij in mijn fotocamera te proppen. Als een doorgewinterde commando die zijn geweer in elkaar zet voer ik de handelingen uit. In no-time zit hij erin, maar ik heb desondanks het idee dat de wereld aan mij voorbij is geschoten.

RondreisHet Marokkaanse Atlasgebergte
Deze reis brengt mij vandaag naar een wereld die ik niet eerder gezien. Een wereld van zon, hitte en zand. Heel veel zand. Nu zie ik iedere strandvakantieganger al watertanden, want wat wil je nog meer? Juist ja, water. Want dat heb je daar niet. Zo weinig dat wanneer je er verdwaald raakt je, je misschien de weg terug nooit meer zult vinden. Gelukkig hoef ik daar niet bang voor te zijn. Aan mijn zijde heb ik de komende twee dagen namelijk twee uiterst kundige begeleiders die hun hele leven al in het vak zitten. En van uitdrogingsverschijnselen hoop ik ook geen last te krijgen want ik heb een tas vol water op mijn rug. Ik begin vandaag aan een tweedaagse rondreis op een kameel door de Sahara.

Het hobbelt en stinkt. Dat is het eerste wat me opvalt als ik eenmaal op mijn trouwe viervoeter zit. Met de 40 graden zon aan de hemel loop ik met de caravan de Sahara in. Terwijl ik me probeer vast te houden en enigszins klunzig wat foto’s tracht te schieten gaat de zon langzamerhand onder. Waar je in Utrecht altijd wel een lichtpuntje weet te vinden ervaar ik hier voor het eerst hoe donker de nacht kan zijn.

Totale Duisternis
Zodra de zon echt onder is stoppen we om het basiskamp op te zetten. Met een onhandige draai klim ik krampachtig van mijn kameel af en plof ik met mijn blote voeten neer in het warme zand. Ik sta in het oneindige niets van zand en complete duisternis. Enkel de kamelen slaken zo nu en dan een hongerige kreet uit. Terwijl ik hulpeloos sta te wachten op een teken van leven kijk ik naar de hemel en besef me dat ik me heb vergist. Utrecht heeft dan wel z’n domtoren en fraai verlichtte binnenstad. Utrecht heeft dan wel z’n straat verlichting en en auto’s mijn werkende koplampen. Maar wat Utrecht niet heeft is deze hemel, die in het pikkedonker gevuld met duizenden sterren op mij neerkijkt.
Ik adem uit…

Ook interessant voor je:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.