Over de grens

,,Wilt u mij helpen?’’ Een hulpeloze Afrikaanse man staat om elf uur ’s avonds bij de gracht. ,,De rechter heeft vrijdag besloten dat ik Nederland moet verlaten’’, vertelt hij. ,,Ik ben al vier jaar in Nederland, maar nu moet ik terug naar Soedan. Hier ben ik niet veilig. In 2006 ben ik naar Europa gevlucht. De Soedanese regering wilde mij in de cel gooien vanwege mijn mening over de politiek. Om die reden verloor ik ook mijn baan als docent in de Arabische letterkunde.’’

De Soedanees besloot weg te lopen uit het asielzoekerscentrum. Hij wilde niet op maandag op het vliegtuig worden gezet. Zijn 29-jarige vrouw stierf in Soedan aan Malaria. De asielzoeker krijgt tranen in zijn ogen als hij over haar vertelt. Zijn twee dochtertjes kregen een verblijfsvergunning in België. Als hij met een DNA-test aantoont dat hij de vader is van de twee meisjes, dan heeft hij ook kans op een verblijfsvergunning bij onze zuiderburen. Dus: hij moest en zou zo snel mogelijk naar België afreizen, voordat de Nederlandse politie hem zou oppakken.

Liften ging niet, niemand nam de man mee in de auto. Iedereen had een gebrek aan vertrouwen. De aangeslagen man had ook geen cent om een treinkaartje te koop. Ruim vijftig euro kost zo’n kaartje naar de Belgische Ardennen. Dan kon hij in ieder geval zijn dochtertjes van acht en elf weer zien.

Overstag

Okey, ik ga overstag. Geld is maar relatief. Deze man verdient wat geluk. Toch wil ik niet naïef zijn en besluit zelf het kaartje te kopen. Zo weet ik zeker dat hij mijn vijftig euro uiteindelijk niet aan andere dingen besteedt. Als de Soedanese vluchteling het treinkaartje in handen heeft is hij dolblij. En ik ben blij voor hem.

De volgende dag verdwijnt dat gevoel. Vrienden en familie vragen zich af hoe ik zo naïef had kunnen zijn. Een enkeling zegt dat het enorm zonde is van mijn geld. Daarbij beweren velen dat het gevaarlijk is dat ik überhaupt met de man heb gesproken. Hij had me wel kunnen vermoorden. En ik word zelfs een crimineel genoemd; Ik heb namelijk een illegaal over de grens geholpen.

Ik weet het niet meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.