Zwart wit rijden

Op een vroege zaterdagmorgen slaat de schrik om mijn hart. In mijn rood met blauwe tas is geen spoor te vinden van mijn rode portomonnee. Drie maal keer ik mijn tas onderste boven. Tegen beter weten in. Het ding is weg.

Twee dagen lang doorzoek ik mijn kamer, mijn jaszakken, mijn fietstas en het restaurant waar ik mijn portomonnee het laatst nog in handen had. Maar geen spoor van mijn lederen rode beurs met bruine bloemetjes.

De gevolgen van de verdwijning zijn groot. Ik mag geen auto meer rijden omdat mijn rose papiertje verdwenen is, ik kan geen geld meer opnemen en ik kan niet meer methet OV. En dat geeft problemen, grote problemen.

Want wat moet je doen als je geen pinpas hebt om een treinkaartje te kopen en het kaartautomaat op het station geen contant geld accepteert? Want op een nieuwe OV-kaart hoef ik niet te rekenen, een nieuwe kaart laat volgens de mevrouw van de klantenservice minimaal een maand op zich wachten.

Na vele telefoontjes met de LSVB, OCW Duo en de studenten-OV-chip-kaart-lijn besluit ik gewapend met mijn paspoort, een bewijs van inschrijving (tsja, ook mijn studentenkaart is weg) en een verklaring van de oude IB-groep op pad te gaan. Echt rustig zit ik niet. Steeds schieten mijn ogen heen en weer. Waar zou de conducteur zijn? Wat zeg ik als eerste als hij om mijn vervoersbewijs vraagt?

Ik voel me een crimineeltje. Ik lijkt wel zo’n opgeschoten schooljochie dat altijd instapt bij Hilversum Sportpark en door te trein begint te rennen als er iemand in een blauw pakje de coupe nadert. En die stoer pratend in Utrecht Overvecht de trein weer verlaat. Notoire zwartrijders zijn het. Ik erger me er altijd dood aan.

Met mijn verstand probeer ik mijn gevoel te beinvloeden. Ik ben geen zwartrijder. Ik ben een witte zwartrijder. Want ik heb gewoon recht op een OV, ik heb er immers al ruim 2000 euro voor betaald. Het duurt dagen voordat ik me wat zekerder ga voelen met de papierhandel veilig in mijn tas.

Tot gisteren. Ik heb nog staan twijfelen. Wordt het de fiets of toch bus 12. Ga ik een buskaart kopen of gaat het in de bus ook lukken? Ik ben ingestapt. Stom. Want denk maar niet dat de heren van de GVU enig medelijden tonen. Ik had maar beter op mijn spullen moeten letten.

Ik denk aan een brute beroving en kook van binnen. Wat moet een onschuldig studentje tegenover een man met een mes? Jaja, ze had maar beter op haar spullen moeten letten. Want of het nu om een beroving of een diefstal gaat, de gevolgen zijn voor het slachtoffer hetzelfde. Godzijdank ben ik niet beroofd. Dan kan ik er nog een trauma bij gekregen.

Ik heb besloten niet meer met het OV te gaan. Die boete, de allereerste in de bijna 24 jaar dat ik al op de aarde rondwandel, was de druppel. Ik weiger als verdachte neergezet te worden en een preek te krijgen van een GVU meneertje. En ik weiger ook de volle mep te betalen voor een reis die kosteloos hoort te zijn. Laat die OV-chipkaart alsjeblieft nog morgen klaar zijn…

Ook interessant voor je:

2 thoughts on “Zwart wit rijden

  • 22 mei, 2010 at 18:09
    Permalink

    Die verrekte klantenservice ook altijd!

  • 20 mei, 2010 at 15:38
    Permalink

    Ehmm, Eef.. Max 5 alinea’s right? Gahah. Toch maar de fiets..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.