“Dit jaar geen Sinterklaas”

Elke vrijdag is slachtdag in Nijkerk. Althans voor paardenslager Jan van de Veen. Een baan waarvan hij zelf zegt: “Leuk werk is het niet. Maar het moet gebeuren. Ik ben hiermee begonnen omdat ik het idee had dat er behoefde was om paarden op een rustige humane manier aan hun einde te helpen. Die behoefte heb ik ingevuld.”

Voor de deur van de slagerij in de Havenstraat staan een bruin paard in zijn trailer te wachten totdat ze aan de buurt is. Als het eenmaal zover is wordt het paard rustig van de trailer geladen en het slachthuis ingeleidt. De deur gaat dicht, en na een luide knal ligt het paard op de grond. Dood. “We schieten een pen door het voorhoofd, en binnen een honderste seconde is het paard hersendood. Dat is veel vriendelijker dan het paard een spuitje geven. Dan zijn namelijk de spieren wel verlamd, maar het dier maakt nog wel bewust mee wat er gebeurt. Op onze manier is het paard eigenlijk al dood voordat het doorheeft waar het is.”, vertelt Jan van de Veen.
Het uitbenen van een paard. Bron: Reformatorisch Dagblad
Het uitbenen van een paard. Bron: Reformatorisch Dagblad

Sinterklaas
Om de hoek van waar de paarden worden doodgeschoten staan twee mannen die met een bijl die het lijk ontdoen van zijn staart, benen en hoofd. De benen zijn slachtafval, de staart wordt weer apart doorverkocht. Daar worden onder andere paardenhaar-extentions van gemaakt.Een van de mannen met een bijl draait met zijn bebloede handen een shekkie. Nadat een witte schimmel gedood is roept hij: “Nou, dat is geen Sinterklaas dit jaar.”

De andere man vertelt: “Ik ben hier vanaf mijn 16e ingerold. Ik heb allerlei beesten leren slachten, maar zoals we hier nog werken is authentiek. Alles gebeurt rustig en netjes. Dat is anders dan bij varkens. Dat is lopende band werk. Die gasten daar kunnen alleen maar snijden. Weten hoe een dier in elkaar zit, daar hebben ze geen benul van.”

Er wordt een pin in het hoofd geschoten. Bron: Reformatorisch Dagblad
Er wordt een pin in het hoofd geschoten. Bron: Reformatorisch Dagblad

Lieve woordjes

Het volgende paard dat aan de beurt is wilt niet naar binnen. Met een rustige hand en lieve woordjes wordt het dier toch naar binnen gelokt. Jan vertelt: “Dat is belangrijkste. Dat het beest ontspannen is en rustig aan zijn einde komt. Ik ben hiermee begonnen omdat ik het idee had dat er behoefte was om paarden op een rustige humane manier aan hun einde te helpen. Die behoefte heb ik ingevuld.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.