Even bijkomen na de vlucht op Soesterberg

Ik word misselijk in de bus, de auto of een draaimolen, dus een extra reden om te gaan. In een kleine kunstof kist suist de wind om je oren en voel je de G-krachten tegen je lijf drukken. Je maakt een bocht, je kantelt en je maag draait bijna om. Mijn eerste ervaring los van de grond.

Gisteren was het dan zover. Met de bus en camera’s naar Soesterberg, zoeken naar het vliegveld van de zweefvliegers. Gelukkig werden we  na een wandeling opgepikt en naar de landingsbaan gereden. Maarten mocht mee achterop de motor en Sjoerd en ik stapten in de auto met alle troep. Nadat we alle leden van de Amsterdamse zweefvliegclub een hand gegeven hadden, was het dan zover.

Respect!

Het zakje van Maarten
Photo: Martine

In principe hadden wij in ons hoofd om eerst te zorgen dat we genoeg beelden geschoten hadden en dan proberen om zelf mee te vliegen. Maar de leden hadden het anders in gedachte. Ze raden ons aan om eerst eens even een vlucht te maken zodat we weten hoe het voelt. Maarten ging als eerste, hees zich in de parachute en stapte in het zweefvliegtuig. Ik hoor het hem nog zeggen, “In kermisattracties ben ik ook nog nooit misselijk geworden dus dit komt wel goed”. Twintig minuten later toen Maarten weer voet aan de grond gezet had was het blauwe zakje met bloemenprint gevuld.  Hij had alleen maar rondjes gevlogen, logisch dat je daar misselijk van wordt.

Mijn eerste vlucht

Omdat ik zelf al ziek wordt na een rondje in de draaimolen had ik de piloot met wie ik meevloog voorbereid. Ik had hem gevraagd of hij me wilde vertellen wat hij ging doen. Nadat ik mijn parachute aanhad, heb ik me met camera en al in het zweefvliegtuig gewurmd. Ik vond het best eng, een ervaring van een eerste vlucht beleef je natuurlijk maar een keer. Ik voelde mijn buik kriebelen toen we loskwamen van de grond. Bij de eerste bocht dacht ik, dat zakje heb ik ook nodig.

Douwe in vliegtuig op Soesterberg
Photo: Martine

Maar het tegendeel bleek waar. Ik voelde mijn buik ontzettend toen we verder stegen en tussen de verschillende luchtstromen terechtkwamen. Het is net alsof je over een hobbel heen gaat maar het is toch niet te vergelijken. Na een vlucht van ongeveer tien minuten zei mijn lijf dat het zo goed was. Als ik door de viewer van de camera keek draaide mijn maag praktisch om.  Na de landing was ik erg blij dat ik weer veilig op de grond stond. Ik moet ook echt wel even bijkomen maar vond het super gaaf. Wil je ook weten hoe het is om te zweefvliegen? Probeer het vooral want het is niet te beschrijven!

Ook interessant voor je:

Eén gedachte over “Even bijkomen na de vlucht op Soesterberg

  • 23 september, 2010 om 21:56
    Permalink

    Staat die arme jongen ook nog op Campusblog en YouTube!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.