Eindelijk nut van m’n propedeuse Rechten

Het is avond, het is rustig op straat. Ja, het is donker, dus heb ik netjes mijn fietslamp aan. Waarom houdt die bromsnor van een agent me dan staande? Hij stond al zo verdekt opgesteld achter een verkeersbord.

“Ja jongeman, stop maar eens even. Deze straat hier is eenrichtingsverkeer. Stap maar af. Heb je een id-kaart bij je?”

Ik kijk naar de straat waar ik net in wilde fietsen. Ja, dat is inderdaad eenrichtingsverkeer. Nou ja zeg. De hele stad is volgens mij eenrichtingsverkeer, waarom maken ze het me ook zo moeilijk om hier te fietsen? Gekkigheid. Maar ja, die straat waar ik net vandaan kom mocht ik volgens mij gewoon fietsen. Pfff. Heb ik een keer braaf mijn licht aan, word ik alsnog aangehouden.

Dan komt mijn propedeuse Rechten ineens boven drijven. “Ik ben blij dat u mij heeft tegengehouden, agent,” zeg ik vriendelijk tegen de bromsnor. “Deze straat inrijden zou inderdaad een overtreding zijn.” De agent pakt vast zijn bonnenboekje, en likt zijn lippen af.

“Maar,” ga ik verder, “aangezien u mij gestopt heeft, ben ik nooit echt die straat ingefietst. En een poging tot een overtreding is niet strafbaar. Nu ik door u gestopt ben, is het slechts bij een poging gebleven. En volgens het Wetboek staat daar geen straf op.”

De agent kijkt me verbijsterd aan. Ik stap ondertussen op mijn fiets en rijd de andere kant op. Eventjes glimlach ik naar mezelf. Heb ik toch m’n tijd niet verdaan, op die universiteit.

Ook interessant voor je:

Eén gedachte over “Eindelijk nut van m’n propedeuse Rechten

  • 4 november, 2010 om 14:20
    Permalink

    Oooooooooooow jij bent slim

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.