Onzichtbaar: Al twaalf jaar een vreemdeling

Geen inburgeringscursus? Het land uit. Een tijdelijke verblijfsvergunning, maar je pleegt een misdrijf? Eruit. Duidelijk, maar hoe zit het eigenlijk met de ‘vreemdelingen’ die zich al ruim tien jaar in een grijs gebied bevinden?

Ook Utrecht telt talloze asielzoekers die van opvang naar opvang zwerven, zonder papieren. Zo kent Utrecht de daklozenkrant verkoper die dagelijks op Utrecht Centraal staat. Een bekend gezicht, altijd een lach, hopend dat iemand een krantje koopt.  Een lach.. Een masker. Een man die al twaalf jaar op straat staat, zonder vast inkomen, geen papieren. Gevlucht uit Anatolia, een niemandsland dat nu onder Turkije valt.

CampusCam vraagt zich af wat er mis ging. Is hij onderop de stapel geraakt in de eindeloze papierenmassa van de bureaucratie? Een taalkloof? Tegenstrijdige verhalen? Redenen genoeg, maar waar het na twaalf jaar op neer komt is het volgende: Ons beleid staat haaks op de universele verklaring van de rechten van de mens. Tot op de dag van vandaag heeft ieder mens  basisrechten, zoals een dak boven het hoofd en alle eerste levensbehoeften.

Ons nieuwe kabinet lijkt dit vergeten te zijn en hoopt dat wij dit vergeten door luchtballonnetjes los te laten: ”Jongens jullie mogen weer roken in kleine cafés. Kom toch snel naar binnen, want die man op de hoek, liggend op een bankje, die mogen jullie niet zien.” Het gaat goed met Nederland.

Foto: Colin Gregory Palmer, 2005,  Creative Commons.

Ook interessant voor je:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.