Bijzondere passie: een huis vol fluiten

Postzegel- en muntenverzamelaars kennen we allemaal. Dan hebben we de verzamelaars van theezakjes en smurfen. Maar er zijn ook mensen die echt iets origineels verzamelen. Piet Visser uit Bilthoven is zo iemand. In zijn huis wordt hij omringd door meer dan 3000 fluiten in de meest vreemde soorten en maten. Voor de hand liggende vraag: wat moet iemand met zoveel fluiten?

Wie bij Visser thuis binnenkomt kan niet om de fluiten heen. Als hij de deur opent, is het eerste wat in het oog valt een vitrine met honderden fluitjes. Ook tijdens het drinken van een kopje thee  wordt je aan de fluiten herinnerd. In de onderzetters waarop de kopjes door Piet’s vrouw Marja worden neergezet, zit een miniatuurfluitje verwerkt. Als je het kopje optilt lees je de tekst: ‘Need another one? Just whistle!’ Overal fluiten.

Beurzen

Visser trekt met zijn omvangrijke collectie langs verzamelaarsbeurzen in binnen- en buitenland. In 2002 werd de fluitjesverzamelaar, die volgens eigen zeggen de omvangrijkste collectie van Nederland bezit, verkozen tot verzamelaar van het jaar. Vorig weekend, tijdens de verzamelaarsbeurs in de Utrechtse Jaarbeurs was Visser uiteraard van de partij. De opkomst viel door de ellende op het spoor tegen, maar dat weerhield Visser er niet van zijn collectie vol trots en passie te tonen.

Munten zijn saai

Het begon voor Visser met postzegels en munten, maar het verzamelen daarvan bezorgde hem niet veel plezier. “Dan werkte je via een catalogus,” vertelt Visser. “Daar vond ik weinig aan. Er waren altijd een aantal dure exemplaren waarvan je al wist: daar kan ik naar fluiten.” Dus toen Visser op een dag op een houten fluitje stuitte, kreeg hij een ingeving. “Ik dacht: dit kan het wel eens zijn. Zo kwamen er steeds een paar fluiten bij en inmiddels zijn het er al meer dan 3000.”

Urnfluit

Het meest trots is hij op een fluit die veilig boven op de kast staat. “Dat is een urnfuit,” legt Visser uit. Inmiddels houdt hij een urn van aardewerk in zijn handen. Het lijkt op alles, behalve op een fluit. Maar als Visser zijn mond op het mondstuk zet, blijkt de urn inderdaad een schelle fluittoon uit te stoten. “Een mooi zacht geluid,” noemt Visser het zelf.

Nog niet uitgefloten

Klaar met verzamelen is Visser nog niet. “Ik sta nog zo vaak versteld van fluiten die ik tegenkom. Dan denk ik: is dat echt een fluit? Ik heb ze in de vorm van eierdopjes, kopjes, je kunt het zo gek niet bedenken. Nee het einde is nog niet in zicht.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.