Kunstenaar en schouder om op te huilen/lachen

De dood is een deel van het leven waar bijna niemand goed mee om gaat. Maar, sommigen zien er de mooie kant van, zoals de Utrechtse grafkistenmaker Radboud Spruit. ,,In mijn atelier wordt, naast gehuild,  ook veel gelachen’’, vertelt hij.

Lachen..?
Maar, wat valt er nou te lachen om de dood? Spruit beschrijft als antwoord op deze vraag een verschrikkelijke situatie, waar volgens hem toch ook lichtpuntjes bij waren. ,,Een tijd geleden kwam een jonge moeder naar mijn atelier om een kistje uit te zoeken voor haar kind. Haar ongeboren kind, dat dus dood in haar buik zat. Ze koos uiteindelijk voor een kistje dat ik ‘boswitje’ heb genoemd, naar een teer wit vlindertje. Het leven van de vrouw stond natuurlijk op z’n kop, dit was echt een verdrietig verhaal. Maar toch, de tijd dat ze bij me was, hebben we veel gepraat. En nog mooier, er werd zelfs gelachen. Over de meest stomme dingen, zoals haar nieuwe haarkleur en haar vervelende schoonmoeder. Onbelangrijke dingen, maar daardoor kon ze wel even de spanning en de overweldigende emoties van zich laten afglijden.’’

Pijn verlichten
,,Dat vind ik het mooiste aan mijn werk’’, vervolgt Spruit. ,,Ik heb het gevoel dat ik door mijn kisten en de zorg die ik in het werk steek, echt iets kan doen voor mensen die het zwaar hebben. En, als mensen dan even kunnen gniffelen om de sliert wc-papier onder mijn schoen, dat is toch alleen maar prachtig.’’

Ook interessant voor je:

Eén gedachte over “Kunstenaar en schouder om op te huilen/lachen

  • 7 december, 2010 om 20:59
    Permalink

    Verhaal Spruit maakt de combinatie “tranen-lach” eigenlijk doodnormaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.