Fiets hem erin

Utrecht gaat miljoenen extra euro’s uittrekken voor de fiets. Want nog meer mensen moeten zich, volgens de gemeente, op de fiets gaan verplaatsen. En zoveel mensen doen dat al: wij Nederlanders fietsen graag. Een opvallend fenomeen, weer of geen weer, de stalen ros brengt ons trouw naar waar we moeten zijn.

Het is niet zo dat het altijd pure liefde is met die fiets. De ochtenden waarop ik door de vrieskou naar het station fietste staan op mijn netvlies, de snijdende ijswind die genadeloos in mijn oren bijt. Het net iets te gladde fietspad waarop ik net iets te veel risico neem om op tijd te komen en waarop ik vervolgens langzaam maar zeker net iets te hard onderuit glijd.

Duitse botsing
Maar er zitten natuurlijk ook leuke verhalen aan de fiets. Ik weet nog goed dat heel de klas in het kader van een internationaliseringsproject een Duitser over de vloer had. We gingen de molens in Kinderdijk bekijken en natuurlijk gingen we, zoals het ware Hollanders betaamt, op de fiets. De clichématige grappen over de relatie tussen onze oosterburen en de tweewielers waren achter de rug en we waren lekker op weg toen ‘mijn’ Duitser met een hoop gegil tegen de grond ging. Verstrengeld met een verschrikt kijkende vrouw in een innige maar ongewenste omhelzing op het fietspad. Boos dat hij was, die vrouw reed aan de verkeerde kant! Toen we hem in het beste Duits uitlegde dat we in Nederland over het fietspad twee kanten op rijden knikte hij duf, maar of hij het snapte…

Apart volkje

En zo zal het wel voor veel buitenlanders een raadsel zijn waar onze innige band met de fiets vandaan komt. Wij weten wel waarom. Als de treinen het begeven en de snelwegen vol staan. Als de auto niet start en de bus weer te laat is. Altijd staat hij daar voor ons. Nimmer verzaakt hij. Bedankt, fiets.

Ook interessant voor je:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.