Laten in plaats van doen

Het geven aan goede doelen hebben wij als Nederlanders verheven tot nationale sport. Geen grote ramp gaat voorbij of Linda, Wendy, Paul of Jeroen staan klaar om een grote ophaalactie op tv te presenteren. En rondom de kerstdagen heerst er een soort seriousrequestkoorts binnen de landgrenzen.  “Hoeveel heb jij gestort?” horen we van ons tante aan het kerstdiner.

Het lijkt er daarom op alsof wij als Nederlandse volk 1 groot idealistisch kloppend hart hebben. Wij willen heel graag alle mensen op de hele wereld redden en daarom verkopen we onze barmhartigheid. Eigenlijk weten we ook wel dat onze donaties soms niet goed terechtkomen; dat goede doelen elkaar in crisisgebieden tegenwerken, dat de baas van onder andere de hartstichting bijna een tweede huis kan kopen door al het loon dat hij uit onze collectes haalt en dat dictatoriale regimes in stand worden gehouden door onze verdiende centen. Maar toch storten we. Massaal en gebroederlijk. Voor een hoger doel.

Dingen laten

Toch is ons idealistische hart niet zo groot. Dingen doen voor een hoger doel, daar zijn we goed in. Dingen laten is voor mensen lastig, zo niet onmogelijk. Want dan moet je, je verworven pleziertjes opgeven. We weten dat door de kilo’s vlees die wij eten, miljoenen broeikasgassen de lucht inkomen. Dat er tropische bossen worden gekapt doordat we hardhout kopen en dat, doordat wij goedkope kleding aanwillen, kinderenhanden bloeden. Toch willen we die kant van de medaille niet onder ogen zien. Wel mensen plezieren met ons geld, niet onze eigen verworven pleziertjes opgeven.

Of is het allemaal minder zwart-wit? Kan je het leven niet indelen met medailles? Zit er een ander principe ten grondslag? Ooit zei een vriend tegen mij ‘waarom zou ik vlees kopen? Niemand doet het, en dus heeft mijn kleine bijdrage geen nut.’

Kuddegedrag

Gek genoeg is dat bij het storten van geld voor het goede doel ook zo. Die 15 euro zal echt Haïti niet helpen om de aardbeving te boven te komen. Met die 15 euro ga je de mensheid niet redden. En toch doen we het.

Volgens mij komt die drang vooral voor uit ons kuddegedrag. Tijdens tv acties zien we dat duizenden mensen al voor je hebben gestort. En als je onderdeel wilt worden van die barmhartige club, ‘Dan kan je niet achterblijven.’

We kunnen het dus wel. Maar alleen als we weten dat de hele natie met ons meedoet. En dus moet er maar een tv-actie komen om ons massaal aan te sporen. Moeten Jeroen, Wendy, Linda en Paul ons helpen. Zodat we met zijn allen de moed hebben om de medaille om te draaien en zo ons hart echt idealistisch kunnen  laten kloppen.

Ook interessant voor je:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.