Wat zou jij doen met 27,5 miljoen?

Eigenlijk is het een gigantische geldverspilling. Mijn moeder speelt al 25 jaar maandelijks mee met de Staatsloterij en het hoogste bedrag dat ze ooit heeft gewonnen is 100 euro. En dat was jaren geleden. Tegenwoordig is ze al blij met 10 euro. ‘De aanhouder verliest’, zullen we maar zeggen.

Maar ze staat niet alleen. Want heel Nederland is aan de Staatsloterij. Ik ook. En samen met mij kochten ongeveer 4,5 miljoen andere Nederlanders eind december een oudejaarslot. Want “je weet het maar nooit.” En “iemand moet het toch winnen.”

Dat is waar. En in tijden van rijzende begrotingstekorten is het überhaupt een nobele actie; de staatskas wordt gespekt. En tegenwoordig jaagt Jan Kees op ieder duppie dus hier zal hij al helemaal blij mee zijn. Maar kopen we eigenlijk niet gewoon een kat in de zak? De kans dat je morgen door een vrachtauto wordt geschept is immers 200 keer groter. Stel dat mijn moeder al dat geld afgelopen 25 jaar opzij had gezet, dan had ze een mooi wereldreisje kunnen maken.

De droom van 27,5 miljoen

Dus waarom doen we het? Kopen we massaal een oranje papiertje met wat cijfertjes erop? Praten we en masse op oudejaarsavond over onze droom van 27,5 miljoen? Visualiseren we bolides met gouden velgen, het opzetten van weeshuizen in Afrika en het maken van een reis rondom de wereld en weer terug?

Omdat daar de kracht ligt. Want wie weet verandert dat oranje lot wel je eigen lot. Is de reeks cijfers de toegangsdeur naar je droom. Naar een wereld die je zelf naar je hand kan zetten. Want tsja, met 27,5 miljoen kan je zoveel doen. Alles wat je wilt, nietwaar?

De klap

En dan komt de klap. Teletekst pagina 550: shit maar weer 10 euro gewonnen. Dromen is leuk op 31 december, maar de realiteit op 1 januari is vaak anders. Dan gaat het niet meer op wat we willen maar op wat we moeten. Afvallen, stoppen met roken, vaker naar oma.

Alleen heb ik daar geen zin meer in. Want het is natuurlijk grote onzin dat met 1 blik op teletekst, mijn droom verdwijnt. Dus stop ik helemaal met de staatsloterij. Jan Kees moet maar ergens anders zijn geld vandaan halen.

Niet dat ik daarmee mijn dromen weggooi. Sterker nog, ik haal ze dichterbij. Ik laat de geest van de 27,5 miljoen over het jaar laten dwalen en blijf filosoferen. Maar dan wel even iets concreter. Zonder lot en in plaats de maandelijkse afdracht van 15 euro naar de staat, gaat mijn geld naar mijn spaarrekening. Wedden dat ik eerder dan mijn moeder de wereld rond in mijn bolide met gouden velgen? Ik heb dat oranje papiertje niet nodig. De aanhouder wint heus wel een keer.

Ook interessant voor je:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.