De terugkeer van de stationsbarbier

Rennen, wachten, koffie drinken en een krantje lezen. Dagelijks zijn ruim een miljoen mensen in de weer met de trein. In 1839 was dit wel anders. Toentertijd was het alles behalve gebruikelijk om de trein te pakken, maar langzamerhand nam dit toe.

Utrechtse Barbier Jan Heideman JanActs.nl
Utrechtse Barbier Jan Heideman JanActs.nl

De reiziger was uiteraard onwennig met alle technische ontwikkelingen. Om het gevoel van geborgenheid te creeeren werden er stationskappers en –barbiers geplaatst. Dit bleef tot in de jaren zestig in stand. Vanaf de jaren zeventig vond er een ommekeer plaats.

De Utrechtse barbier in het Spoorwegmuseum
De Utrechtse barbier, Jan Heideman, zegt dat dit komt doordat steeds meer mensen een eigen badkamer hadden en het niet meer nodig werd de baard  buiten de deur eraf te laten scheren. Dit vind hij jammer.

In 2009 liep Heideman als bezoeker in het Utrechtse Spoorwegmuseum, toen hij een ouderwetse leegstaande barberie zag staan, die in het verleden gebruikt werd op station doorwerth. Zonde. Dacht hij.

De ontmoeting met de leegstaande barberie betekende dé comeback van de stationsbarbier. Althans, wel in het Spoorwegmuseum in Utrecht. Samen met het museum opende hij een jaar later een barberie, met groot succes.

Toegevoegde waarde

“Mensen staan voor me in de rij”, vertelt Heideman. “Het werk draait niet simpelweg om het scheren. Het is vakmanschap en het draait er ook om dat je een luisterend oor biedt aan klant.” Senioren vinden de terugkomst van dit beroep op het station vaak iets nostalgisch hebben en komen daarom graag even bij Heideman in de stoel zitten voor een goed gesprek. Het is een sociale ontmoetingsplek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.