Qatar dag 3 – Valken en een dode duif

Qatar. Driekwart van de tijd hebben we totaal geen besef wat er nou precies gebeurt. Nadat we de Qatar News Agency en het Doha Centre for Press Freedom hadden bezocht  had Kahlil, onze gids,  leiding, vertaler en de man die zegt hoe vroeg we op moeten staan iets geregeld. Het ene moment stonden we in de zon te wachten tot er iets ging gebeuren, het volgende moment zaten Janneke, Jeroen, Nikki en ik in een auto met een niet-Engelssprekende Arabier op weg naar een nog onbekende bestemming in de woestijn. Dat soort dingen gebeuren hier blijkbaar gewoon.

De man in de auto was Rachid; een Qatari-man die we op de dag van de kamelenrace hadden ontmoet. We wisten dat we iets gingen doen met valken, maar dat is dan ook het enige dat zeker was. Over de bestemming wisten we alleen dat het in de woestijn was. Rachid was, ondanks dat we hem niet konden verstaan en wij slechte grappen maakten over zijn gewaad, erg jolig, en probeerde ons aan het lachen te maken door extra te slingeren tijdens het rijden en ons filmpjes te laten zien van krokodillen die in de vingers van kleine kinderen beten.

 

Drieëntwintig kilometer van Doha af reden we pardoes de weg af, de woestijn in. Dat ging bij ons vrij soepel door onze fourwheeldrive. Kahlil daarentegen, met zijn huurauto, ging niet zo soepel. Stenen vlogen overal op onze stapvoets langzame weg naar het midden van het zand. En daar stonden een stel Qatari-mannen met hun valken. De zon was bijna onder. Om ons heen was enkel zand. De wereld was geheel gekleurd in oranjetinten.

 

Valken werden getraind door middel van vliegers waar ze stukken vlees aan hingen, en een levende duif die met een touw aan zijn achterpootjes levend door de lucht werd geslingerd. De valken moesten in beide gevallen op het vlees jagen. Youri was druk aan het fotograferen. Nikki had een valk op haar hand die weg probeerde te vliegen zonder al teveel succes. Het beeldmateriaal was geweldig. Jeroen filmde alles. Het interview met een van de Qatari-mannen werd uit de hand gefilmd met een ondergaande zon op de achtergrond. De man stond ons alleraardigst te woord, ondanks dat zijn gewaad onder het bloed van dode duiven zat.

 

Toen het te donker was om elkaar nog te zien stapten we terug de auto in met de Arabische Rachid. Wij deelden onze Tuc-crackertjes met hem, hij deelde zijn parfum met ons. We lachten veel, ondanks dat we geen taal spraken die we allemaal konden verstaan. Eenmaal terug in het hotel riep hij ons nog terug naar zijn auto om ons te vragen of we alsjeblieft Arabisch wilden leren. En daar stonden we, in de 35 graden avondwarmte, naar Arabisch parfum ruikend, met geweldig beeldmateriaal, en nog steeds geen besef wat er nou eigenlijk gebeurd was.

Commentaar achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


zeven − = 0

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>