De werkweek van.. een jonge vrijwilliger in Ghana.

Wilke Wittebrood (22) heeft afgelopen zomer, samen met haar vriend Tristan Musters, een succesvolle werkvakantie in Ghana volbracht. Geen discotheken of witte stranden, maar primitieve hutjes zonder elektriciteit en riolering. Een overzicht van een van haar werkweken tijdens haar verblijf in het Afrikaanse derdewereldland. 

Wilke tijdens een bezoek aan een Ghanees weeshuis.

Dag 1 – Vandaag zijn we naar onze compound in Palsi verhuisd, waar we de aankomende weken zullen verblijven. Een compound is een Ghanees hutje, wat vooral bestaat uit koeienmest. Geen stromend water, gas of elektriciteit.. Jullie snappen het al, ik zag er best wel tegen op om terug te gaan in de tijd. Daarbij moeten Tristan en ik ook nog eens doen alsof we getrouwd zijn, omdat we anders niet samen in een hutje     mogen slapen. Dubbel ouderwets dus!

Dag 2 - Ik begin al een klein beetje te wennen aan mijn primitieve leven en op zich heeft ook wel iets om zo zonder luxe te leven. Ons gastgezin – wat bestaat uit man Yussif, vrouw Amina en zeven (!) kinderen – is heel vriendelijk en lief. Terwijl zij alleen op matjes slapen, hebben wij zo waar een bed met een zacht matras!

Dag 3 – Vandaag ben ik begonnen met mijn vrijwilligersproject in het ‘Judah Mahama Vocational Centre’, een opvanghuis voor straatmeisjes. Hier hebben zijn ze voorzien van onderdak en voedsel, maar volgens ze ook lessen om uiteindelijk volleerd naaister te kunnen worden. De meisjes zijn voornamelijk ongeschoold, waardoor mijn voornaamste taak is om ze basis-Engels en rekenen te leren. Wist ik nou waar maar waar ik moest beginnen..

Dag 4 – De tweede dag is aangebroken op het opvanghuis en op advies van een andere vrijwilliger, heb ik alle meiden een toets laten maken met daarin basisdingen als het alfabet en simpele optel- en aftreksommen. Naar aanleiding hiervan verdeelde ik de groep in vier niveaus. Zo had ik een overzicht van wie wat wel en niet beheerste.

Dag 5 - Ondanks de goede opvang, maak ik hier veel mee die ik aan iemand kwijt moet. Gelukkig is er Tristan. Die werkt dan misschien op een andere plek, en maakt ongetwijfeld nog veel heftigere dingen mee, maar we zitten in verder in precies hetzelfde schuitje. Het is fijn om in een vreemd land met veel vreemde mensen om je heen, tegen iemand je verhaal kwijt te kunnen die gewoon je eigen taal spreekt. Daarbij schrijf ik ook veel in mijn dagboek. Heerlijk, op het bankje onder de mango-boom. Dat zal zeker iets zijn wat ik ga missen als ik weer terug ben in Nederland.

Dag  6 - Ook voor ons is vandaag het weekend aangebroken en dat betekend dat Tristan en ik een weekendje er op uit gaan! Helaas is het openbaar vervoer niet zo goed geregeld als in Nederland – niet verwacht dat ik dat ooit zou zeggen -, want daar waren we aangewezen op de tro-tro. De tro-tro is een extreem gammel, maar vooral heel vol busje wat pas vertrekt als het helemaal vol zit. Het kan dus gerust een paar uur duren voordat deze vertrekt.
Vijf uur later (in plaats van de geplande drie) kwamen we aan op onze plek van bestemming: Fuller Falls. Daar aangekomen vergaten we de helse reis op slag, want wat we daar aantroffen was een letterlijk paradijs. Na twee uur gespetterd te hebben onder de waterval en te hebben genoten van de tropische planten, vertrokken we met de taxi naar Nkouranza. Daar bleven we slapen bij een Hand-in-Hand Community, een gemeenschap met meer als tachtig gehandicapte Ghaneze jongeren. In Ghana geloven ze nu eenmaal dat als je gehandicapt wordt geboren, je van de duivel komt. Bizar.

Dag 7 - De volgende ochtend ontmoette we de inwoners van de Community, bezochten we met hen een kerkdienst en na afscheid van ze te hebben genomen trokken we verder naar Boabang Fiema Monkey Sanctuary. Dit was dorpje omringd door bosgebied en daardoor voornamelijk bewoond door een grote apenstam, die uit ruim 900 apen bestond! Door de enorme toeristische trekpleister die de apen ervan maken, houden ze de bewoners die er nog wonen in leven en eigenlijk ook visa versa. Aan het einde van de dag werd het weer tijd om terug te keren naar Palsi, om me daar weer te gaan opmaken voor een volgende werkweek!

 

Bovenstaande ervaringen komen voort uit het interview dat ook is uitgezonden op StadsTVUtrecht, maar ook uit de digitale blog van Wilke Wittebrood. 

 

3 thoughts on “De werkweek van.. een jonge vrijwilliger in Ghana.

  • 2 november, 2012 at 20:11
    Permalink

    @Martijn Het is wel een ontzettend leerzame en mooie ervaring! Steek je meer van op dan van een safari. Eens dat je meestal erg veel betaalt om zo’n project te kunnen doen maar ik heb zelf iets vergelijkbaars gedaan en als je kinderen die het moeilijk(er) hebben iets mee kan geven van je kennis, en vooral ook liefde, is dat voor hen erg bijzonder. Donkere kinderen die door een blanke vertroeteld en geholpen worden, dat heeft meer effect dan je denkt. (In Zuid-Afrika in ieder geval)

  • 2 november, 2012 at 14:17
    Permalink

    Wat ik mis is hoeveel ze hebben betaald om daar te mogen werken. Het zijn vaak onrealistisch hoge bedragen die gevraagd worden door de organisaties die dit soort reizen organiseren.

    Verder ben ik van mening dat dit soort projecten niet werken (mede door de manier waarop het wordt georganiseerd). Je kan beter drie weken op safari gaan en onderweg het geld uitgeven. Toerisme brengt veel geld op en stimuleert ondernemerschap. Ghana heeft veel te bieden op dat gebied!

  • 2 november, 2012 at 14:02
    Permalink

    Erg leuk om zo’n dagboek te lezen. Ik zou er niet aan moeten denken om daar te gaan zitten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.