“Uiteindelijk heeft iedereen het even moeilijk”

De mannen van het Nederlands rolstoelbasketbalteam hebben allemaal een eigen verhaal hoe ze in een rolstoel terecht zijn gekomen. Sommige spelers zijn met een handicap geboren, anderen zijn door een ongeluk afhankelijk van een rolstoel. “Hoewel we van weten elkaar hoe we in een rolstoel terecht zijn gekomen, wordt het eigenlijk nooit besproken in het team”, vertelt Mustafa Korkmaz. 

Marc van der Kuilen kwam in 2009 bij het Nederlands team nadat hij een jaar eerder zijn benen verloor tijdens een vuurgevecht in Afghanistan. Tijdens zijn tijd in het revalidatiecentrum kwam hij in aanraking met rolstoelbasketbal. “Mijn hoofd stond toen helemaal niet naar sport, maar na een jaar begon het toch te kriebelen. Het was erg wennen voor Van der Kuilen, maar kreeg al snel een andere kijk op de sport. “Door de sport ben je op een gekke manier een stuk minder gehandicapt. Ik wist niet wat ik zag toen ik die gasten voor het eerst zag basketballen.”

“Ik wil niet zeggen dat ik het gemakkelijker heb dan anderen omdat ik zo geboren ben”, vertelt Mustafa Korkmaz, die geboren werd zonder benen. “Maar mensen die later in een rolstoel komen krijgen eerst te maken met acceptatie. Je zal moeten accepteren dat wat je voorheen wel kon, nu niet meer kan. Dat is het enige voordeel dat ik heb, als je dat al zo kan omschrijven.”

Van der Kuilen moet lachen als hem gevraagd wordt of hij zijn handicap vergeet als hij aan het sporten is. “Ik vergeet mijn handicap wel vaker hoor. Eigenlijk realiseer ik me alleen dat ik gehandicapt ben als ik iets wil doen waar ik voor mijn ongeluk geen moeite mee had. Voor de rest denk ik er eigenlijk nooit echt over na. Het is niet zo dat ik, terwijl ik op de bank lig, me voortdurend lig te realiseren dat ik gehandicapt ben.” Onlangs was het team op trainingsstage in Finland. Tijdens de vrije dag trokken de heren eropuit om Helsinki te ontdekken. “Je trekt dan natuurlijk wel de aandacht”, vertelt Korkmaz. “Het komt niet vaak voor dat mensen zo’n grote groep rolstoelers voorbij ziet rijden.” Toch is het volgens Korkmaz fijner om met de groep op pad te gaan. “Als ik alleen door de stad rol is het een stuk vervelender als ik de hele tijd aangestaard wordt. Samen met de andere jongens vind ik dat een stuk minder vervelend, dan heb je steun aan elkaar. Samen sta je nou eenmaal sterker.”

 

Ook interessant voor je:

One thought on ““Uiteindelijk heeft iedereen het even moeilijk”

  • 27 juni, 2013 at 13:01
    Permalink

    Het rolstoelbasketbalteam verdient meer aandacht. Deze mannen doen hun best om beter te presteren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.