Moeders met een tijgerinstinct

Bijna iedereen kent er wel één. Een moeder die haar kinderen tot het uiterste drijft. Een negen voor je proefwerk? Dat kan beter. Een zeven voor je mondeling? We hadden het zó goed geoefend. Je staat als wissel bij hockey? Jouw talent mogen ze niet verspillen. Een valse noot bij vioolles? Je hebt nog wel privéles gehad. Moeders die kosten wat het kost het beste uit hun kind willen halen en daar nog wel eens een grens mee overschrijden. Het fenomeen ‘tijgermoeder’ is hiermee geboren, maar waar komt die drang vandaan?

Tijgermoeder

Samen met psychologe Dineke Bakker buigen we ons over deze moeders met een wel heel sterk tijgerinstinct. “Vaak dragen mensen, die deze prestatiedrang reflecteren op hun eigen kinderen, een litteken uit het verleden met zich mee. Achter elk probleem zit een verhaal, wat meestal teruggaat tot hun eigen jeugd.” In veel gevallen hoor je dat dit zich vooral speelt binnen de wat strengere culturen, maar in hoeverre dat waar is twijfelt Bakker nog aan. “In bepaalde culturen, zoals de Aziatische, leeft dat meer dan ergens anders, maar eigenlijk zie je het overal. Je ziet dan dat de desbetreffende vrouwen vroeger vaak zelf ook in grote maten gepusht zijn door hun ouders. Een rede kan zijn dat ze vaak zelf een gevoel van falen hieraan over hielden en juist dat gevoel hun kinderen wil besparen. De kinderen moeten het beter doen en verder schoppen dan zij ooit gedaan hebben…”

Wilma Hendriks geeft al jaren Nederlands aan kinderen op de middelbare school. Als docent zijnde heeft ze door de jaren heen al vaker te maken gehad met dit soort type ouders. “Meestal bij rapportage gesprekken merk je het meteen al aan de houding. Veel vragen stellen over het hoe en waarom en als maar bedenkelijk kijken. Als er dan een zesje op de lijst staat, wordt daar ellenlang op door gehamerd.” We praten hier dan over tijgermoeders, maar ook de mannen kunnen er wat van. “Niet alleen moeders kunnen die houding hebben, zeker ook vaders. De vrouwen proberen vaak nog van alles goed te praten, terwijl de mannen sneller hun conclusie getrokken hebben.”

Als we de tijgermoeders van nu moeten geloven, gaan hun kinderen het helemaal maken in de wereld. Alle kleine wereldverbeteraars worden klaargestoomd om de wereld een poepie te laten ruiken. Nou hopen dat de tijgertjes in spé zich wel kunnen vinden in mama’s wereld. Dat beloofd nog wat voor de toekomst!

 

Ook interessant voor je:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.