Ga toch fietsen!

In aflevering acht van CampusTalk was wielerfanaat Thomas Braun te zien. Naast rondjes rijden op zijn geliefde wielrenfiets en zwaaien met vlaggetjes tijdens evenementen, doet Thomas nog meer. Hij is behalve een sportfan ook freelance journalist en schrijver. Maar hij was niet altijd zo gedreven met sport bezig. Als ongezonde dikke veertiger besloot hij niet te kiezen voor een midlifecrisis, maar zag hij het licht. Hij gooide de sigaretten, vette hap en de afstandsbediening in de ring en besloot te gaan schrijven… en daaruit ontstond het boek “Ga toch fietsen!“.  

Schermafbeelding 2014-01-24 om 10.38.23

 

Thomas vertelt ons zijn verhaal, hoe hij ervoor stond voordat hij ging fietsen en hoe zijn weg naar een beter leven hem inspiratie gaf om andere mensen ook te motiveren… 

“In 2009 rookte ik heel veel en dronk ik heel veel en vrat ik heel veel, dus ik woog ook heel veel. Ik was echt mijn leven aan het verkloten. Ik besloot naar de sportschool te gaan. Ik was echt van plan om in eerste instantie aan allerlei martelwerktuigen te gaan hangen om een beter mens te worden. In de sportschool lag een folder over een bikechallenge. Vervolgens ging ik naar huis en zei tegen mijn vrouw dat ik dit altijd al wel eens heb willen doen, een etappe fietsen, maar dat kon ik natuurlijk niet met dat dikke lijf van me. Toch bleef de drang om te gaan fietsen in mijn lijf zitten. Mijn vrouw gaf me een soort schop onder de kont en heeft me aangemoedigd om me te gaan inschrijven. Zo begon er voor mij een hele nieuwe fase van mijn leven. Dit heb ik ook in mijn boek beschreven en daarmee hoop ik andere mensen in de zelfde situatie, mensen die ook niet meer weten wat te doen en alles aan het verprutsen zijn, te motiveren en te inspireren om het roer om te gooien. Het kan namelijk dus wel.”

“Mijn leven heb ik dus omgegooid door te gaan fietsen. Ik heb een racefiets gekocht en ben met een aantal jongens in aanraking gekomen die de Dolomieten gingen beklimmen. Dat zijn bergen, die zijn ongeveer een kilometer hoger dan de Alp d’ Huez en de Mont Ventoux, dus dan weet je een beetje dat dit hele zware bergen zijn. Vervolgens heb ik me vijf maanden helemaal suf getraind, ik ben in die tijd ook ruim achttien kilo afgevallen en heb toen die bergen beklommen. Over dit hele avontuur en alles wat ik moest doorstaan heb ik een boek geschreven en dat is dus heel treffend ‘Ga toch fietsen’ geworden.”

“Het boek gaat over onder andere de Dolomieten en andere killerbergen, onder wielrenners wel bekend. Ware nachtmerries. Ik ga dit avontuur aan met een stel andere renners, een clubje jongens. Je racet dan door allerlei gebieden heen en gaat tot het uiterste, maar ‘s nachts is de grootste uitdaging. Dan lig je in tentjes, dus dan mag je met je nekhernia en je gebroken rug op een te zacht opgepompt matrasje liggen. Vervolgens word je om zes uur weer gewekt, als het nog pikkedonker is, dan staat er eentje keihard op een pan te slaan. Dan mag je eruit, maar alles doet zeer en is stijf. Dan kom je in een ellenlange rij om een zielig bordje cruesli met yoghurt te halen, om je vervolgens snel weer op te frissen voor de volgende 180 kilometer op de fiets. Het was heel erg zwaar en ook heel erg afzien, maar zo ontzettend gaaf. Genieten en afzien hoort bij deze sport en dat vinden mensen ook zo inspirerend, maar ook motiverend aan mijn verhaal.”

 

Reacties van lezers

Schermafbeelding 2014-01-24 om 11.06.03 Schermafbeelding 2014-01-24 om 11.06.14 Schermafbeelding 2014-01-24 om 11.06.32

 

 

 

Ook interessant voor je:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.