‘Nina en het onbekende syndroom’

Nina Blom
Nina Blom

Münchhausen by proxy, het onbekende syndroom dat niet te peilen is. Een vorm van kindermishandeling dat in een klein hoekje zit. Een soort addertje onder het gras. Münchhausen by proxy. Een ernstige vorm van kindermishandeling waar Nina Blom alles over weet.

Onlangs heb ik de 38-jarige Nina Blom mogen interviewen. Nina Blom werd als kind lichamelijk en geestelijk mishandeld door haar eigen moeder. Haar moeder diende Nina zware medicijnen toe. Lichamelijk ging Nina er zo op achteruit dat ze enkel haar hoofd nog kon bewegen. Een andere zwarte bladzijde in de jeugd van Nina is dat haar moeder pleitte voor euthanasie bij haar. Nina was toen nog maar 13 jaar oud en kon niet bevatten wat het precies inhield. Na deze gebeurtenis is zij uit huis geplaatst. Ze heeft nu een eigen stichting, genaamd stichting StOMbP, die zich inzet voor kindermishandeling en schreef de onlangs een boek. Alhoewel het niet echt een ziekte wordt genoemd, blijkt dat de moeder van Nina aan het syndroom ‘Münchhausen by proxy’ lijdt.

 

 

Münchhausen by Proxy?

Münchhausen by Proxy is een vorm van lichamelijke mishandeling. Hierbij maakt iemand zichzelf ziek of  maakt de dader een ander ziek. Het syndroom is vernoemd naar de baron Von Münchhausen. Deze Duitse edelman stond bekend om zijn te sterke verhalen. Er zijn twee kenmerken die dit syndroom typeren:

1. Het zijn meestal moeders die de dader zijn.
2. Men maakt zichzelf of een ander ziek om een vorm van aandacht te trekken.
3. De slachtoffers zijn van nature meestal kerngezond.
4. Daders maken het verhaal sterker dan dat het is.

Met punt drie is het zo dat de daders middelen toedienen aan het slachtoffer, waardoor er ziekteverschijnselen optreden.

‘De moeder is meestal de dader’

Zoals eerder vermeld, zijn het meestal vrouwen met dit syndroom. Deze vrouwen delen meestal de volgende gemeenschappelijke eigenschappen:
1. Ze hebben meestal aan persoonlijkheidsstoornissen.
2. Ze zijn (meestal) verslaafd of verwonden zichzelf.
3. De daders hebben vaak in de gezondheidszorg gewerkt en hebben dus kennis van medische termen.
4. Als een dader betrapt wordt dan blijven ze het hardnekkig ontkennen.
Het is vaak heel moeilijk om dit syndroom vast te stellen, omdat deze mensen beschikken over de medische kennis en het kind dus zo werkelijk ziek maken dat het kind afhankelijk wordt van medische zorg. Vaak hebben artsen dit soort ouders ook niet door.
De gevolgen van dit syndroom zijn tragisch. De slachtoffers, vaak kinderen, houden er ernstige lichamelijke klachten aan over. Ze krijgen onnodig medicijnen toegediend of komen onnodig op de operatietafel te liggen. In het ergste geval overlijden de slachtoffers.

 

 

One thought on “‘Nina en het onbekende syndroom’

  • 9 april, 2014 at 20:42
    Permalink

    Helaas weet ik er alles van. Gelukkig stopte het toen ik een jaar of 13 was omdat er toen iemand in haar leven was die echt ziek was, dus kreeg ze nog veel meer aandacht van het medisch personeel, wat ze altijd geweldig heeft gevonden. Nu maakt ze zichzelf kapot, daar heb ik vrede mee. De rest van de familie kan dat dus niet begrijpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.