Column: Kinderen zijn gewoon reteslim

De 'doe raar met je haar'-dag
De ‘doe raar met je haar’-dag

Ik vind kinderen best leuk. Ja heus. Springend, schreeuwend, ik kan er wel tegen. Kinderen vinden mij ook best leuk, zo schijnt. Waarom weet ik niet. Ik spring namelijk niet en ik schreeuw ook niet. Maar dat schijnt voor kinderen niet uit te maken.

 

Afgelopen zomer heb ik mij in de wereld van de kinderen gestort. Geheel vrijwillig, dat wil ik er toch even bij vermelden. Ik ging mee als begeleider met een aantal vijfdaagse hockeykampen voor kinderen tussen de 8 en 13 jaar oud.

Omdat kinderen beter schijnen te functioneren als er vlaggetjes en ballonnen in hun directe omgeving te vinden zijn, stond ik om zeven uur ‘s ochtends al op de hockeyclub om de boel te versieren. Gepaard met een pokkehumeur, want ik houd niet van vroeg opstaan. Kinderen houden wel van vroeg opstaan. Om acht uur stonden ze al schreeuwend en springend voor mijn neus. Mijn rothumeur was inmiddels weggezakt en ik begon me toch direct enthousiast te voelen.

Wat ik tof vind aan kinderen is dat ze zo lekker eerlijk zijn. Dat ze geen blad voor de mond nemen en verdomme gewoon zeggen waar het op staat. Daar zouden wij in het grotemensenleven nog wat van kunnen leren. “Ik vind jouw schoenen cool”, hoor ik. Dan weet ik dat ik coole schoenen heb. “Ik geloof niet dat jij twintig bent. Je ziet er uit als zeventien”, zegt een ander. Dan weet ik dat ik dat die dikke laag eyeliner mijn babyface niet heeft weten te verdoezelen. “Ik kan goed een schaap nadoen.” Dan weet ik… Tja, dan weet ik dat.

Wat ik ook tof vind aan kinderen is dat ze slim zijn. Binnen een paar minuten weten ze precies hoe ze je moeten bespelen. Waar je zwakke plekken zitten. Hoe ze je uit de tent kunnen lokken. Ze hebben een fantastische mensenkennis, die kinderen. Daar kunnen wij in de grotemensenwereld nog wat van leren. “Als jullie last krijgen van blessures moeten jullie het zeggen”, probeerde ik mijn groep op zijn gemak te stellen. De derde oefening vonden mijn kinderen niet leuk. Of beter gezegd: “vet saai”. Wat denk je? Binnen vijf minuten had het hele team last van een blessure. Reteslim, als je het mij vraagt.

En als ik dan nog even mijn mening mag geven: ik vind dat alle grotemensen onder ons verplicht een weekje mee zouden moeten draaien in de kinderwereld. Daar waar ze nog springen en schreeuwen. Een lesje eerlijkheid en manipulatie inbegrepen. Geloof mij: je komt terug als een ander mens.

 

Benieuwd hoe deze sportkampen eruit zien? Hier een korte impressie:

Ook interessant voor je:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.