Drollen vliegen om je oren in Fins Lapland

Nog verbaasd over de snelheid waarmee we door de Finse bossen scheuren sta ik achter op de slee. Mijn moeder, die voorin op de slee zit, giert het uit van het lachen. Ze zit bedekt onder een laag dierenhuiden die haar ook zullen beschermen zodra er een drol haar kant op komt. Oja, ik ben misschien vergeten te zeggen dat we op een hondenslee zitten!

Het is -39 graden celcius als we wakker worden. Fins Lapland laat niet met zich sollen. Het gebied waar we ons bevinden ligt zo’n 125 kilometer boven de poolcirkel, aan het Pyhatunturi National Park. Goed aangekleed met thermo ondergoed en al gaan we op stap. De honden staan –letterlijk– te springen om te vertekken als we aankomen. In hun harnasjes wachten ze aangelijnd voor de slee. De honden worden op karakter voor de slee gezet. De dominantste hond gaat voorop, met daarnaast het sukkeltje. Achter deze twee rennen er nog eens vier honden. Dit zijn onder andere de ‘wheelers’ (de sterkste honden die de klappen van de slee opvangen, je van bomen weghouden en de slee de bocht om trekken) en de teamhonden. De teamhonden houden van werken en willen alleen maar rennen, rennen en nog eens rennen…

IMG_0120_MG_2358

Het geluid van 24 pootjes die rennen door de sneeuw, het zoeven van de slee die langs de bomen raast, je wordt er stil van. Let wel op dat je niet te lang stil blijft staan om te genieten van al dat moois, want er moet ook nog gewerkt worden! Het is namelijk heel belangrijk dat je goed stuurt. Dat doe je door simpelweg naar links en naar rechts te hangen. Wil je remmen, geef de honden dan eerst een seintje en spring op de rem. De rem zit meestal vlak voor het gedeelte waar je op kan staan als de slee in volle vaart is.

_MG_2281IMG_0109-1

Onderweg stoppen we bij een hut waar de soep al op het vuur staat. De honden duiken onmiddellijk de sneeuw in om af te koelen en plasjes te doen. Poepen doen ze gek genoeg gewoon tijdens het rennen, plassen niet.

Als wij hebben gegeten staan de honden al weer te popelen om verder te rennen. Geirriteerd maken ze ruzie met elkaar en blaffen ze ongeduldig. Geaaid worden willen ze niet, ze willen maar één ding: heel hard rennen. Het is dan ook de hoogste tijd om verder te gaan.

IMG_0107_MG_2173

De rest van de tocht genoot ik van de prachtige bossen, de lieve honden en de kou op je wangen. Eenmaal thuis aangekomen kregen de honden een grote bak voer en een lange nacht rust om bij te komen. En wij? Wij doken nog even de sauna in na een lange en ijskoude dag om nooit meer te vergeten.

Foto’s: Kees Rijken

Ook interessant voor je:

Eén gedachte over “Drollen vliegen om je oren in Fins Lapland

  • 3 februari, 2015 om 15:14
    Permalink

    Leuk geschreven…! En hebben we hier de eerste gezamelijke productie te pakken.?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.