De stiltecoupés zijn de stiltecoupés niet meer

Sinds een aantal maanden woon ik op kamers in Utrecht. Heerlijk, die vrijheid. Toch ga ik geregeld terug naar mijn ouders en familie in Arnhem. De route Utrecht РArnhem heb ik jaren gereden en kan ik dus helemaal dromen. Grappig is dat ik soms nog dezelfde mensen tegenkom in de coup̩s. Er volgt af en toe een korte woordenwisseling, reizigers nemen een plaatsje en wachten geduldig totdat ze hun eindbestemming hebben bereikt.

Stiltecoupé
Zo ook afgelopen vrijdag. Na een lange week in de schoolbanken te hebben gezeten, stap ik op mijn gemak de trein in. In een stiltecoupé zoek ik een plekje uit bij het raam op een vierzitbankje en zak lekker onderuit. ‘Wat een rust hier, eindelijk’, is het eerste wat ik denk. Vanwege de lange week op school en alle drukte van de Uithof, ben ik toe aan een beetje ontspanning. Wat een fantastisch idee, die stiltecoupés; lekker rustig en ontspannend. Het heet niet voor niets een ‘stiltecoupé’.

shopping-bags

Tienermeisjes
Na een aantal minuten vertrekt de trein van Utrecht Centraal. Ik pak een tijdschrift om wat door te bladeren en geniet van even helemaal niets doen. Totdat er drie dames de coupé binnenstappen. Lachend en beladen met tassen lopen de meiden, allemaal een jaar of zeventien, op hoge hakjes door het gangpad. Uitgerekend naast mijn vierzitbankje ploffen de meiden neer. De tassen worden gedumpt op de vrije stoel bij hun, spa-flesjes worden op het tafeltje gezet en een grote snoepzak komt tevoorschijn.

Achterwerk
En daar begint het gekakel. De meiden blijken een middag gezellig te hebben gewinkeld, en dat laten ze, eigenlijk onbedoeld, luidruchtig weten. Typische, vrouwelijke gespreksonderwerpen komen ten gehore. ‘Oh, ik ben zo blij met mijn nieuwe broek! Eindelijk heb ik een beetje een kont!’ lacht een van de meisjes. Ik kijk op vanuit mijn tijdschrift om in te schatten of ze daadwerkelijk geen achterwerk heeft. Het is inderdaad een iel meisje; mooi figuur, leuk uiterlijk en met haar slanke benen heeft ze waarschijnlijk niet zo’n groot achterwerk. Ik ben blij voor haar; het gevoel van gelukkig zijn met een nieuwe broek, dat ken ik en elke andere vrouw.

Irritant
Op een gegeven moment wordt het gepraat en gegiechel wel erg vervelend. Je wilt natuurlijk niet mee luisteren, maar helaas kan het niet anders. Blunders over te kleine BH’s, genante verhalen over wc-gebeuren en grappige lunchuitjes; alles wordt uitgebreid besproken. Oké, om eerlijk te zijn was ik met vriendinnen op die leeftijd soms ook zo, maar nu merk ik dat het toch erg irritant is. Na een verhaal over pashokjes, gaat er keihard een mobieltje van een van de meisjes af. Luidkeels praat en lacht ze door de telefoon. In mezelf hoop ik dat dit niet lang gaat duren, maar weet tegelijkertijd dat dit niet zo is.

stiltecoupe_001_2

Muisstil
Ik denk na over het nut van stiltecoupés. Denk je rustig in de trein te kunnen zitten, wordt je reis verstoord door giechelende dames. De stiltecoupés zijn de stiltecoupés niet meer. Halverwege de rit wordt het me teveel. Ik sta op en loop richting een andere coupé. Geen stiltecoupé, een volle coupé. Maar één ding valt op: het is hier muis- en muis stil.

6 gedachten over “De stiltecoupés zijn de stiltecoupés niet meer

  • 16 oktober, 2012 om 17:04
    Permalink

    Ik zeg er altijd wat van, en als ze dan door gaan met herrie maken of als ik een brutale opmerking terug krijg, dan trap ik ze altijd heel hard tegen hun kop. Het werkt echt goed, ik kan het iedereen aanraden.

  • 3 november, 2009 om 16:17
    Permalink

    Die stiltecoupes zijn soms wel fijn, maar als je fluistert is het vaak ook niet goed. Het irritantste zijn inderdaad de mensen die keihard bellen of de muziek door die oortjes laten gaan. ‘Je hebt er toch geen last van?’

  • 31 oktober, 2009 om 16:27
    Permalink

    Tsja, er wat van zeggen? Een vriendin van me zei er een keer iets van en kreeg een grote mond terug. Een conducteur mag ook wat vaker zijn/haar mond open trekken. Die is er toch niet alleen om kaartjes te controleren?

  • 31 oktober, 2009 om 10:47
    Permalink

    Praten is tot daaraan toe. Pas echt vervelend zijn die kinders die hun telefoon op speaker zetten en muziek gaan luisteren.(liefst hardcore)

    Wat me wel opvalt is dat mensen zelden zeggen dat ze ergens last van hebben in de trein. Dan verandert er natuurlijk ook niks.

  • 29 oktober, 2009 om 22:07
    Permalink

    Afschieten die lui!

  • 29 oktober, 2009 om 21:39
    Permalink

    dit verhaal levert veel discussie op. Zet het op HUmedia.

    Groet,

    Jaapdenouden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.