Sinterklaasfeest: stress en zenuwen

pepernotenDe adrenalinekick die mensen krijgen als ze een vliegtuig met parachute uitspringen, is niets voor mij. Nee, zenuwen gieren al door mijn lijf als er iets leuks te wachten staat. Het Sinterklaasfeest bijvoorbeeld.

5 december 1994. Ik zat in bad en mijn moeder zocht ondertussen mijn mooiste jurkje uit voor het Sinterklaasfeest. Naar mijn idee zat het schuim iets te lang in mijn haar. “Mammaaa, het sop moet er nu echt uit hoor!” Ja hallo, ik was dan pas zes jaar, maar ik wilde er op en top uitzien voor die goede Sint.

Zenuwen
Die avond was ik zo misselijk. Niet van de pepernoten of marsepein, maar van de zenuwen. Waar bleef die man nou? Hij was me toch niet vergeten? Natuurlijk niet. Na een paar flinke bonzen op de deur, maakte mijn hart een sprongetje en viel er een last van mijn schouders af. Het feest kon beginnen!

Stress
Nu vier ik pakjesavond met mijn oppaskindjes. Voor mij geen zenuwen meer waar die Sint nu blijft. In plaats daarvan voel ik stress. Zitten de gedichtjes in de goede envelop? Heeft iedereen wel even veel cadeautjes en zijn sommige pakjes niet te kinderachtig? Als ik hun bleke, nerveuze gezichtjes zie, is al mijn stress weg. Het lijkt het net alsof ik die zenuwen van vijftien jaar geleden weer voel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.